U kresu

Minęło właśnie sześć miesięcy od tamtej nocy i myślę, że jestem już gotowy by tam powrócić, tym razem bardziej szczegółowo. Emocje już opadły dawno, nawet odmrożenia zagoiły się bez śladu. Jednocześnie nie zdarzyło się to na tyle dawno, aby zapomnieć. Postaram się więc najlepiej, jak możliwe opisać wszystko, godzina po godzinie.

Wyruszyliśmy dokładnie o 1 w nocy, jako ostatni zespół. Całą noc okropnie wiało, wiatr szarpał blachodachówką na dachu i nie pozwalał zasnąć (choć Abraham twierdzi, że spał). Wstaliśmy o północy: przebranie się, krótki posiłek i przygotowanie sprzętu zajęło niespełna godzinę. Było nas 25 osób na trasie, w większości 30-40 latkowie. Jedna para to byli ludzi ponad 60. Ja byłem najstarszy. Zaczęła się mozolna wędrówka w górę z Refugio Jose Ribas położonego na wysokości 4864 m na wierzchołek Cotopaxi, 5897 m.

Początek był w miarę łagodny. Znałem zresztą tą trasę z rekonesansu dwa dni wcześniej. Pewnym utrudnieniem był dość grząski grunt, składający się z wulkanicznego tufu, przemielonego przez lata wiatrów, ulewnych deszczy i stopy tysięcy wspinaczy, którzy przechodzili tędy od czasu, gdy pierwsza stopa człowieka stanęła na szczycie.

Nie, Cotopaxi nie jest trudną górą pod względem technicznym. Nie jest też szczególnie wysoki. Natomiast nieobliczalne kaprysy pogody potrafią sprawić, że w miarę proste podejście zamienia się w nocny koszmar. Coś takiego przydarzyło się nam.

Tuż po osiągnięciu skraju lodowca wiatr wzmógł się jeszcze bardziej. Wiał prosto w twarz, utrudniając wspinaczkę, która stawała się coraz trudniejsz z uwagi na kopny śnieg. Na wysokości około 5250 m przypięliśmy raki. Do wiatru dołączyły się płatki czy raczej igiełki śniegu, które w krótkim czasie zamieniły się w regularną zadymkę. Można było iść wyłącznie w pozycji mocno pochylonej do przodu, aby zmniejszyć opory tej śnieżycy.

Ludzie, którzy później, czyli w ciągu dnia, obserwowali wierzchołek góry, mówili że był on w całości okryty jakby czarnym całunem. Myśmy czuli się jak w jądrze ciemności. Jedynym elementem łączącym mnie ze światem wewnętrznym była cienka lina, łącząca mnie z Abrahamem, torującym drogę. Co jakiś czas mijaliśmy grupki 2-3 osób, majaczące niewyraźnie w świetle czołówek. Światło to niewiele dawało, widziałem momentami na 1-1,5 m do przodu. Gdybym był sam, gdyby Abraham nie znał tej góry tak dobrze, nie wróciłbym stamtąd żywy.

Stopniowo wysokość oraz walka ze śniegiem i wiatrem zaczęły się dawać coraz bardziej we znaki. Otarta w niedopasowanym bucie stopa bolała okropnie. Ostroga piętowa i rozlatujące się prawe kolano nie ułatwiały wspinaczki. Było przeraźliwie zimno, wiatr przeszywał na wskroś (a byliśmy niedaleko od równika). Śnieg oblepił nas i stopniał, bo temperatura była nieco powyżej zera, tworząc twardą lodową skorupę. Chciałem założyć kurtkę puchową, która na początku nie była potrzebna, ale nie dałem rady odsunąć suwaka. Moje rękawice zamieniły się w sople lodu, sople te przykleiły się zresztą do kasku, kołnierza i wszystkich wystających części ubrania. Rąk w ogóle nie czułem, potem okazało się że wszystkie palce miałem mniej lub więcej odmrożone. Musiałem zdjąć okulary, co przy moich ponad 7 dioptriach powodowało, że w ogóle niewiele widziałem. A dochodziliśmy do Arista de Yanasacha na wysości 5550 m i zaczęła się góra na poważnie.

Cotopaxi jest taki, że początek jest w miarę łagodny, jednak czym wyżej, tym bardziej rośnie stromizna, dochodząc do 50 stopni, w miejscu zwanym Rampa de Yanasacha (5600 m), w okolicach czarnej skały Yanasacha. Śnieg był miękki i niebezpieczny. Jeżeli postawiło się źle nogę, można było zostać tam na przymusowym biwaku na dłużej, nie żartuję. Sił dodawała myśl, że to już tylko 300 metrów, ale jakich metrów! Normalnie 300 m to nic, ale tej nocy było to ciężkie podejście. Może technicznie niezbyt trudne, ale wszystkie trudności plus narastające zmęczenie powodowały, że posuwałem się naprzód bardzo wolno. W którymś momenie Abraham przekrzykując ryk wiatru zawołał do mnie: jak chcesz, dojdziesz tam za 40 minut, ale w takim tempie będziemy na szczycie za 2 godziny!

Zatrzymaliśmy się na chwilę, aby napić się herbaty z termosu i coś przegryźć. Abraham wydeptał niewielką jamkę w śnieżnym zboczu dla nas dwóch i na chwilę można było odpocząć.

Nabrałem trochę sił. Szedłem dalej jakoś tak bezwiednie, jak automat. Lewa noga, prawa noga, czekan, lewa noga… Co jakiś czas przekładka czekana do drugiej ręki, zmiana kierunku wiatru i naprzód! Czas wlókł się niemiłosiernie. Stosowaliśmy różne techniki lodowcowe: kaczkę, chód boczny, itd. Śnieg był cały czas głęboki, choć teraz szło się więcej po wydeptanych śladach i było nieco łatwiej. Musiałem brać dwa oddechy na jeden w normalnym trybie – wysokość była już prawie 6000 m. Pamiętam, że modliłem się bez przerwy, odmawiałem Pod Twoją obronę. To w jakiś cudowny sposób dodawało sił duchowych, nie czułem się bezradny. Sięgałem jednak po ostatnie fizyczne rezerwy organizmu. Ktoś, kto przeżył 15 czy 30 minutową zadymkę w górach, w ciemnościach i nieznanym terenie, może sobie pogratulować. Myśmy tam byli 5,5 godziny, z czego może pierwsza godzina była bez śniegu.

Ostatnie metry, od początku Rampy szedłem jak we śnie. Pamiętam, że zastanawiałem się, co ja właściwie tam u licha robię albo czy tak wygląda piekło. Chyba prowadziłem jakiś spór sam ze sobą: jedna część mnie domagała się koniecznie, abym nie szedł już dalej (no bo i po co), podczas gdy druga nie poddawała się i mozolnie, choć nieco bezmyślnie szła naprzód. Co jakiś czas tę ożywioną dyskusję przerywał Abraham, szarpiąc bezceremonialnie za linę.

Zaczęliśmy spotykać pierwsze zespoły schodzące z wierzchołka. Ktoś walnął mnie w ramię i krzyknął: You did it!

Stopniowo teren zaczął się jakby wypłaszczać i trochę niespodziewanie o godzinie 6:30 stanęliśmy na szczycie!

Nie było euforii szczytowej, było cały czas ciemno i byłem zbyt wyczerpany. Dopiero na samym szczycie zaczęło się wreszcie przejaśniać, co widać na zdjęciach. Była wielka ulga i radość.

Teraz trzeba było tylko zejść. Ci, którzy byli w wysokich górach, wiedzą, o co chodzi.

Choć wściekły wiatr wiał teraz w plecy, nie było dużo łatwiej. Nogi były już słabe, do tego doszło odwodnienie i brak energii z posiłków, których nie było. Nie wstydzę się przyznać, że na prostym odcinku w jednym, bardziej stromym miejscu zjechałem po prostu na pupie, asekurowany przez Abrahama. Gdzieś około 9 doszliśmy do Refugio. Ostatnie gratulacje – jak się okazało, miałem obserwatorów, którzy byli ciekawi, czy ten siwowłosy starzec dojdzie. Jakiś czas zajęło oskrobywanie się z lodu. Myślę, że mieliśmy na sobie 1-2 kilogramy lodu tam na górze. Czułem się znakomicie.

W dobrej formie, po 7,5-8 godzinach doszliśmy tam i z powrotem. Doszło jeszcze zejście na dół, do parkingu i można było wracać.

Z 25 osób, które wyszły tej nocy, na górę doszło 15. Młodych, mocnych ludzi.

Podczas tych długich godzin z uwagi na ciemności i ekstremalne warunki czułem się całkowicie oderwany od świata. Jak maleńki pyłek, zawieszony gdzieś w przestworzach, słaby i kruchy.

Istniała tylko WOLA.

Dodaj komentarz

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przeglądając stronę zgadzasz się na użycie plików cookies Możesz w każdej chwili dokonać zmiany ustawień dla plików cookies.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Zamknij