Minęło właśnie sześć miesięcy od tamtej nocy i myślę, że jestem już gotowy by tam powrócić, tym razem bardziej szczegółowo. Emocje już opadły dawno, nawet odmrożenia zagoiły się bez śladu. Jednocześnie nie zdarzyło się to na tyle dawno, aby zapomnieć. Postaram się więc najlepiej, jak możliwe opisać wszystko, godzina po godzinie.
Wyruszyliśmy dokładnie o 1 w nocy, jako ostatni zespół. Całą noc okropnie wiało, wiatr szarpał blachodachówką na dachu i nie pozwalał zasnąć (choć Abraham twierdzi, że spał). Wstaliśmy o północy: przebranie się, krótki posiłek i przygotowanie sprzętu zajęło niespełna godzinę. Było nas 25 osób na trasie, w większości 30-40 latkowie. Jedna para to byli ludzi ponad 60. Ja byłem najstarszy. Zaczęła się mozolna wędrówka w górę z Refugio Jose Ribas położonego na wysokości 4864 m na wierzchołek Cotopaxi, 5897 m.
Początek był w miarę łagodny. Znałem zresztą tą trasę z rekonesansu dwa dni wcześniej. Pewnym utrudnieniem był dość grząski grunt, składający się z wulkanicznego tufu, przemielonego przez lata wiatrów, ulewnych deszczy i stopy tysięcy wspinaczy, którzy przechodzili tędy od czasu, gdy pierwsza stopa człowieka stanęła na szczycie.
Nie, Cotopaxi nie jest trudną górą pod względem technicznym. Nie jest też szczególnie wysoki. Natomiast nieobliczalne kaprysy pogody potrafią sprawić, że w miarę proste podejście zamienia się w nocny koszmar. Coś takiego przydarzyło się nam.
Tuż po osiągnięciu skraju lodowca wiatr wzmógł się jeszcze bardziej. Wiał prosto w twarz, utrudniając wspinaczkę, która stawała się coraz trudniejsz z uwagi na kopny śnieg. Na wysokości około 5250 m przypięliśmy raki. Do wiatru dołączyły się płatki czy raczej igiełki śniegu, które w krótkim czasie zamieniły się w regularną zadymkę. Można było iść wyłącznie w pozycji mocno pochylonej do przodu, aby zmniejszyć opory tej śnieżycy.
Ludzie, którzy później, czyli w ciągu dnia, obserwowali wierzchołek góry, mówili że był on w całości okryty jakby czarnym całunem. Myśmy czuli się jak w jądrze ciemności. Jedynym elementem łączącym mnie ze światem wewnętrznym była cienka lina, łącząca mnie z Abrahamem, torującym drogę. Co jakiś czas mijaliśmy grupki 2-3 osób, majaczące niewyraźnie w świetle czołówek. Światło to niewiele dawało, widziałem momentami na 1-1,5 m do przodu. Gdybym był sam, gdyby Abraham nie znał tej góry tak dobrze, nie wróciłbym stamtąd żywy.

